Dressing Mrs L.

Migawki z wakacji - cz. II.

2011-08-05T23:16:00.000+02:00

Rynek w Krakowie jest klasycznym przykładem na to, że na wakacje objazdowe niekoniecznie trzeba zabrać ze sobą aparat, lepiej zainwestować w fotoszopa i pobawić się w kolaże. Zdjęcie na tle parasola z napisem Tyskie, Bosman, Okocim czy Lech można sobie trzasnąć we własnej wsi, a potem wkleja się to w zdjęcie dowolnego zabytku architektury polskiej. Żyjemy w świecie reklamy, gdzie największa wartością jest puste miejsce.
Zaliczyliśmy Sukiennice, wreszcie kupiłam sobie góralskie kapcie w moim rozmiarze (poprzednie mi się rok temu rozleciały i byłam niepocieszona). Na wieży kościelnej zagrano na trąbce jak należy, z przerwą, pojechaliśmy na Wawel i do Kazimierza, poświeciliśmy też jeden dzień na Zoo.
W porze obiadowej Książę Małżonek i Młoda zaproponowali pizzerię, a ja zapomniawszy czym to się kończy, jak głupia się zgodziłam. Jak się raz zgodziłam, to już wpadłam na wieki: Młoda i Książę ogłosili że to najlepsza pizza jaką kiedykolwiek jedli i stołowaliśmy się tam trzy dni :( Oni zawsze tak, gdzie byśmy nie pojechali to chcą pizzę i na dodatek chcą zawsze jeść w tym samym miejscu!!! Ja z nimi zwariuję! Nienawidzę pizzy!
W hotelu mieliśmy basen, więc w deszczowy czwartek wróciliśmy do hotelu wcześniej i poszliśmy się potaplać w wodzie. W dzień wyjazdu mieliśmy się zamiar też wykąpać, więc spakowałam wszystko wieczorem, żeby mieć gotowe. Pobudka została zaplanowaną na godzinę 8, o godź. 6:30 Młodsza zaczęła zwracać. Z basenu nici, przynajmniej dla niej i dla mnie, Książę i Młoda poszli popływać. Ponieważ Młodsza siedziała spokojnie i oglądała tv, to postanowiłam pod ich nieobecność umyć sobie głowę. Niestety, na ostatnią noc było już tylko miejsce w niższej kategorii i ręczniki przysługiwały nam tylko trzy (Młodsza jako niepłatna ręcznika nie dostała). Dwójka pływaków zabrała swoje na basen, a trzeci położyłam Młodszej na kolana, na wypadek gdyby wymiotowała. Od 7 do 9:30 nie zwymiotowała ani razu, więc wsadziłam łeb pod prysznic i... Taaaak! Młoda chlusnęła zawartością żołądka na nasz jedyny ręcznik. Ociekając wodą zabrałam się za uspokajanie dziecka i sprzątanie wymiocin. Chwilę później wrócił Książę Małżonek, popatrzał na rozwój sytuacji i zabrał się za pakowanie rzeczy do samochodu. Na szczęście Młodsza wydobrzała i o 11 spokojnie wyjechaliśmy w dalszą drogę. "Ciekawe kto następny..." powiedziałam włączając silnik. "Ja mogę" zaofiarował się niebacznie Książę Małżonek. Kochany z niego chłop - pomyślałam i postukałam w GPSa, coby znaleźć po drodze jakiegoś McD na śniadanie.
Do konkursu na najbrzydsze miejsce w Polsce zgłaszam wyjazd z Krakowa w kierunku na północ tzw. Zakopianką. Może uznacie że przesadzam, ale aż mi się słabo robi z obrzydzenia jak widzę ten kawałek drogi. Bleee...

Pływać każdy może, trochę lepiej lub trochę gorzej :)

Planty, kapcie i ja ;)

Rejs statkiem zaliczony

Idziemy na pogrzeb, tutaj? - zdziwił się Książę Małżonek widząc moją czarną sukienkę

Zołza

2011-08-04T21:16:00.000+02:00

Książę Małżonek na charakter mi szkodzi. Gdyby nie on, to ja bym bardzo miłą osóbką była, a tak zołza jestem i już!

Przyjechaliśmy do L. w piątek po południu. Gorąco jest, więc po zakwaterowaniu Książę Małżonek wziął prysznic, wytarł się ręcznikiem i zostawił go w pokoju.
Następnego dnia rano wstał Książę wcześniej niż ja, wziął prysznic i poszedł na śniadanie. Kiedy wstałam, czystych (suchych) ręczników kąpielowych już nie było w łazience, bo na dobę przysługują nam dwa. Po prysznicu wytarłam się więc jego wczorajszym, który nieco podsechł, a później poprosiłam Księcia aby używał swój ręcznik dwa razy.
W sobotę wieczorem Książę Małżonek wziął prysznic, a ręcznik przewiesił przez murek w pokoju. Następnego dnia rano znów wstał wcześniej niż ja i po prysznicu spokojnie wytarł się w znaleziony w łazience ręcznik. Ja wytarłam się w ręczniki do rąk, które też mamy dwa. Przy niedzielnym śniadaniu poprosiłam Księcia Małżonka, aby używał swój ręcznik dwa razy.
Wieczorem Książę Małżonek wziął prysznic, a po wytarciu się ręcznik znów zostawił w pokoju, tym razem na łóżku. Rano planowo wstał wcześniej, wziął prysznic i wytarł się znalezionym w łazience już raz użytym ręcznikiem kąpielowym - moim, w który wytarłam ręce i powiesiłam sobie w innym miejscu (żeby mi z wieszaka nie znów nie zabrał). Ja planowo zaliczyłam wycieranie się ręcznikiem użytym przez Księcia. Tym razem zrobiłam awanturę z bluzgami (i jak tu lubić poniedziałki?!?).
Wieczorem Książę Małżonek się nie wykąpał, bo był zbyt śpiący i nie aż tak spocony. Dzięki temu we wtorek rano wreszcie miam dla siebie suchy ręcznik.
Niestety, we wtorek wieczorem Książę Małżonek znów wziął prysznic, co wiadomo czym się skończyło...
I, p***ny czyścioch, w środę też zużył dwa!!!
Dziś rano bluzgałam pod prysznicem w samotności, bo Książę pojechał ze znajomymi zanim ja wstałam. A po południu, kiedy razem wróciliśmy do hotelu, weszłam do łazienki, rzuciłam oba nowe ręczniki kąpielowe na podłogę, polałam wodą z prysznica i wytarłam sobie w nie buty. Nie rozumie jak się do niego mówi, to mu za pomocą obrazka wyjaśnię. Taka jestem zołza!
I dostałam buziaka, oraz, mimo iż się wyrywałam, zostałam wyściskana i zapewnioną o Książęcej miłości do mnie.
Ja suchy ręcznik na jutro mam, załatwiłam sobie w składziku i schowałam w walizce :)

I nie, nie mam PMS, po prostu byłam zła! I już mi lepiej :)

Migawki z wakacji - cz. I.

2011-08-02T23:32:00.000+02:00

W tym roku zaaplikowaliśmy sobie wakacje objazdowe. Wiem że to bardzo prostackie się chwalić gdzie to się było, a jak się nie było "zagramanica" to się wogole nie ma czym chwalić, ale i tak Was uraczę tryptykiem, więc jak kto nie chce, to niech kolejnych trzech postów po prostu nie czyta.

Po zaliczeniu dni czegośtam w Sz-nie wyruszyliśmy do Stolycy, odwiedzić mieszkająca tam moją koleżankę, oraz zobaczyć mocno reklamowane w TV Centrum Nauki Kopernik. Kolejki do Centrum swoje korzenie mają w czasach głębokiej komuny, kiedy to wystarczyło że ktoś jeden się zatrzymał przed sklepem, a już kolejni ustawiali się za nim nie wnikając co rzucili. Masakryczny tłum spragnionych wiedzy przez zabawę pojawia się u wrót Centrum codziennie od dnia otwarcia, i nie ma co ukrywać - mają ludzie rację! Z przyjemnością jeszcze się tam wybierzemy przy okazji następnego pobytu w Wa-wie.

Tak, tak, tam w lustrze to niestety ja, tak tak, ten saaaaaaaam!

Zaliczamy też muzeum Powstania Warszawskiego, bez większego zainteresowania ze strony Młodej i Księcia Małżonka. Młodsza natyka się na instalację światło i dziwiek i informuję że "boi", więc kończymy i jedziemy coś zjeść.

Stylowa fotka na tle regału, te z muzeum wyszły kiepsko

W sobotę Stare Miasto, Nowe Miasto i przejażdżka konnym tramwajem, na którą namawiam rodzinkę ostatkiem sił. Ja nie rozumiem jak to sie mogło stać: Książę Małżonek rzecz nabyta, ale moje własne Dziecko za grosz genu wędrowniczego nie posiada? Chyba se dam badania DNA zrobić...
W niedzielę sala zabaw dla dzieci w Złotych Tarasach (deszczowa niedziela, tyle mam na usprawiedliwienie).
W poniedziałek Łazienki i spotkanie z ze znajomym z sieci. Znamy się od jakichś 10 lat (albo dłużej), ale widzimy po raz pierwszy :) A wieczorem wizyta w Jeff's, gdzie byliśmy 4 lata temu i oboje (jak na złość) nie mogliśmy sobie przypomnieć ani nazwy, ani lokalizacji. Ponieważ jednak Książę Małżonek odmówił podróży metrem, więc ze Złotych Tarasów wracaliśmy na Ursynów autobusem i przez okno wypatrzyliśmy wytęsknione miejsce. Oboje pamiętaliśmy że duży trawnik był w pobliżu, w tym roku się dowiedzieliśmy że ten duży trawnik to Pola Mokotowskie. Przy okazji, jeżeli ktoś ma taki sam problem z metrem jak mój Ukochany, to radzę po Wa-wie z książka jeździć. Pierwszy zakręt (czyli wyjazd z przystanku początkowego w centrum) zajął nam 4 zmiany świateł, przy czym przejechaliśmy w końcu na czerwonym, a cała trasą zajęła dwa razy dłuższy czas niż podróż metrem.

Żeby nie robić pawiom konkurencji, w Łazienkach występuję na biało. Ten strój wzbudza wiele kontrowersji, mój tata mówi że to kombinezon malarza albo judoki, Książę Małżonek kręci nosem, a Młoda otwarcie się obrusza: w tym chcesz iść? No w tym chcę, bo to len i na upał nie ma nic lepszego!

No ale skoro ma być objazdowo, to trzeba ruszać w drogę, planowy wyjazd wtorek godzina 12. We wtorek o godzinie 5 nad ranem Młoda zaczyna zwracać kolację. Koło 8 zwraca obiad. Kiedy koło 11:30 zwraca wczorajsze śniadanie jest jasne, że wyjazd się opóźni, ale hotel zarezerwowany więc dajemy jej odpocząć do 16 i jedziemy. Do Krakowa dojeżdżamy planowo, o czym napiszę w kolejnym poście.

Wyjazdy i powroty

2011-07-29T23:33:00.000+02:00

Skoro jeden człowiek może spowodować tyle zła - pomysł ile dobrego możemy zrobić razem.

To było dłuuugie, gorące lato :) Albo może mi się czas dłużył, z dała od komputera i sieci? Wreszcie mój kochany podręczny do mnie wrócił, a sieć wraz z nim, więc zabieram się za nadrabianie zaległości.

Nie było mnie długo z kilku powodów. W początkach maja, kilka dni po opublikowaniu poprzedniego postu, zrobił mi się stan zapalny w dziąśle, a że ja mam malutki defekt genetyczny, to zamiast normalnej wizyty u dentysty załapałam się na program rozszerzony, który zakończy się (jak wszystko dobrze pójdzie) za miesiąc. Jak pójdzie źle, to potrwa to pól roku dłużej. To co, trzymacie kciuki, nie?

Powód drugi, to awaria komputera na kilka dni przed wyjazdem na wakacje, jak niefart to parami niestety.

Nadmiarem zdjęć z wakacji też nie grzeszę. Przez pierwszy tydzień nie załapałam się na żadne, więc postawiłam Księciu Małżonkowi ultimatum: albo się postara i cyknie mi fotkę w każdej kiecce, albo więcej z nim nigdzie nie jadę. Postarał się połowicznie, w związku z czym mam zdjęcie na tle regału z książkami w domu u kumpeli, w autobusie i w pizzerii, zamiast w Łazienkach czy na Wawelu. Cóż, dam mu jeszcze szansę w L., a jak nie, to z mamą do O. pojadę i rodzicielka mnie na łonie natury parkowej obfotografuje.

A tymczasem: w Sz-nie na dniach czegośtam (rozmnożyły się te "dni", kiedyś tylko Dni Morza były, teraz Dni Szczecina, Dni Odry, Dni polskiej prezydencji w UE, pogubiłam się które kiedy były) wystąpiłam w barwach narodowych. Brak nam zgodności czyich, bo ten zestaw kolorystyczny jest dość rozpowszechniony na flagach różnych panstw, wiec majac na uwadze wydażenia sprzed tygodnia, umówmy sie, że chodzi o Norwegie.

Maj, po raz pierwszy

2011-05-05T23:35:00.000+02:00

Maj pokazał nam swoje bielsze oblicze. Zamiast obsypywać nas kwieciem, zasypał (coponiektórych) śniegiem. A ja mam zdjęcia jeszcze sprzed powrotu zimy, czyli z pierwszej majowej niedzieli. Sukienkę kupiłam i wielokrotnie nosiłam w zeszłym roku, ale zawsze z białymi butami (ew. białym sweterkiem), i wciąż mi blado było. W tym roku dopatrzyłam się możliwości połączenia z czerownym, stosowny sweterek w szafie mam od dawna, to i pomysł w życie wcieliłam. Jak myślicie, jest dobrze?

Zdjęcie robiła Młoda, która przeszła sama siebie jeśli chodzi o spartaczenie roboty, zły dzień miała chyba :o Wciąż twierdziła, że się w kadrze nie mieszczę, więc się z nią miejscami zamieniłam i udowodniłam że nie tylko powinnam się zmieścić w kadrze cała, ale jeszcze "powietrze" powinno być nad i pode mną!

Młodsza zaś usiadła i podziwiała widoki :)

Świeckie zmartwychwstanie w szczecinskim UM

2011-04-29T01:24:00.000+02:00

Prawie 10 lat temu wyrobiłam sobie i Młodej paszport. Rocznica ta jest o tyle znacząca, że paszporty nasze mają żywot 10-letni, a potem przestają działać. A ponieważ alternatywą paszportu w nowoczesnej Europie jest dowód osobisty, dodajmy (bo to ważne) alternatywą ekonomicznie kożystniejszą, więc tym razem postanowiłam wyrobić Młodej dowód. Dzieci do lat 13 muszą uzyskać zgodę obojga rodzicow, a że po śmierci ojca ja jestem oboje rodziców, więc do UM w Sz-nie pojechałyśmy we dwie (trzy, bo nie było co zrobić z Młodsza). Pobrałam numerek i zaczęłam wypełniać wniosek, ale z braku kolejki zostałam natychmiast wezwana do okienka. Wyłuszczyłam pani sprawę, i w czasie gdy ona zajęła się klepaniem w klawisze, ja kontynuowałam wypełnianie wniosku. Pani postukała chwilę w klawiaturę i oznajmiła że wg ich danych ojciec Młodej żyje. Popatrzyłam na panią jednym okiem, drugim wciąż zerkając w wypelniany wniosek i zapytałam odruchowo: Pani żartuje? Pani zaprzeczyła i odpowiedziała, że mi bez zgody ojca dowodu dla Młodej nie wyrobią. Wypełnianie wniosku stało się w tej sytuacji mało znaczące, więc przerwałam tę czynność i skupiłam cała swoją uwagę na pani.
- Jak to, żyje? - zapytałam z ciekawością.
- Nie ma go w rejestrze zmarłych, więc muszę go uznać za żywego - wyjaśniła urzędniczka - Chyba że pani potrafi udowodnić że zmarł - dołożyła po chwili.
- Udowodnić??? Niby jak? Płytę nagrobną mam przytachać, czy konieczna będzie ekshumacja i potwierdzenie DNA??? - moje zdziwienie nie miało granic, mina urzędniczki świadczyła o tym, że dla niej taka sytuacja to też nowość.
W tym momencie dołączyła do nas Młoda, domagając się wyjaśnienia nad czym deliberujemy. No to ją objaśniłam.
- Jak to, On żyje?! - Młoda była wyraźnie wstrząśnięta, urzędniczka spojrzała na nią współczująco - A ja mu w zeszłym roku znicz zapaliłam! - dołożyła Młoda tonem, który wyraźnie wskazywał, że żałuje niepotrzebnej inwestycji. Współczucie urzędniczki zmieniło się w niedowierzanie.
- Wiesz co mamo - zwróciła się Młoda do mnie - Tata ma na grobie krzyż i tabliczkę, to lekkie jest, wykopiemy i przyniesiemy.
Niedowierzanie urzędniczki przerodziło się w kiepsko skrywane przerażenie, więc postanowiłam przełamać nieco atmosferę:
- To my pójdziemy do USC i przyniosę pani akt zgonu - zapowiedziałam uspokajającym tonem, zabrałam do połowy wypełniony wniosek, Młodą i Młodszą, po czym udałyśmy się na górę.
USC mieści się na 2p., znów byłyśmy pierwsze w kolejce, więc weszłam sama, w nadzieji że szybko wyjaśnię sprawę i dostane wymagany papier. Niestety, wg prawa Ex był dla mnie nikim (interesująca zbieżność poglądów, po tym jak mnie zostawił z niemowlakiem dla mnie też stał się nikim), więc nie mogę wystąpić o wydanie mi jego aktu zgonu. Co innego Młoda, ona może, więc musiała wejść i być obecna przy następującej konwersacji, która miała na celu ustalenie, czy aby napewno Ex zmarł.
Pierwsza runda:
U: Skąd pani wie, że XX nie żyje?
Ja: Od znajomych.
U: To nie jest wystarczający dowód, może on się przed panią ukrywa.
Jasne, to oczywista konkluzja, przed taką mazepą jak ja, to on napewno się ukrywa.
Druga runda:
U: Czy widziała pani zmarłego?
Ja: Wielokrotnie, byliśmy razem przez 5 lat.
U: Ja się pytam czy pani trupa widziała!
Ja: Nie...(???)
U: Czyli nie ma pani pewności że on nie żyje!
Może myśl o wykopaniu Exa nie była aż tak niedorzeczna, jak to się jeszcze przed chwilą wydawało? Tabliczkę nagrobną pewno uznają za spreparowaną, bo Ex żyje i się przede mną ukrywa (z bliżej nieznanych powodów).
Trzecia runda:
U: Była pani na pogrzebie?
Ja: Nie.
U: No właśnie!
Jakie właśnie? Na pogrzebie była setka ludzi, to przed nimi też się ukrywa, czy cały cyrk był dla mnie przeznaczony, a ja się nie pojawiłam?
I pytanie dodatkowe:
U: Może on umarł w Niemczech?
Ja: W Polsce umarł, on był Polakiem...
U: Bo wie pani, jak umarł w Niemczech, to możemy tego nie mieć zarejestrowanego.
Ex zmarł w PL, w Sz-nie, w szpitalu, po wypadku, jestem pewna że zgon jest zarejestrowany, ale wciąż nie mam dowodów.
W międzyczasie zadzwoniła moja znajoma, z która byłam umówiona do kina, więc po odebraniu nie bawiłam się w żadne "hallo" tylko od razu wyjaśniłam sytuację: "Jestem w UM, wyrabiam Młodej dowód osobisty, ale XX zmartchwychwstal i pierwsze co zrobił to mi na złość". "O patrz, a za życia taki miły człowiek był" zdziwiła się znajoma, i powiedziała że mam się nie stresować, ona poczeka. Nieee, wcale się nie stresuję, luzik!
Nie pamiętam już wszystkich tekstów "złotoustej" urzędniczki, ale po ponad 30 minutowych poszukiwaniach w końcu Ex znalazł się wśród zmarłych, ku mej ogromnej uldze.

W końcu dostałam wydruk aktu zgonu, biegiem poleciałam na dól (na 5 min. przed zamknięciem) i z zadyszką obwieściłam znajomej pani, że uśmierciłam tatusia i już może mi przyjąć wniosek. Radosna wiadomość dotarła widać do niej wcześniej, sadzać z szerokiego uśmiechu i kiwania ręka "wiem, wiem". Mała rzecz, a cieszy ;) I tym optymistycznym akcentem zakończyłam wizytę w szczecińskim UM.
Ciekawe czym zaskoczą mnie następnym razem?

Niech żyją święta, słońce i pogoda!

2011-04-27T23:46:00.000+02:00

Jak trochę się uspokoję, to napiszę tekst o zmartchwychwstaniu, świeckim zmartwychwstaniu mojego Exa, które się odbyło w USC w Szczecinie. A na razie pokazuję w co ubrana zasiadłam do spożycia wielkanocnego posiłku :) Zdjęcie na balkonie, jakiś niefart mam z plenerami, niestety...

Pod prąd

2011-04-18T22:14:00.000+02:00

Kwiecień plecień bo przeplata, trochę zimy trochę lata.
U nas na wsi aktualnie lato w pełni :) Słońce, ciepło, parki i place zabaw zaludniły się ludźmi w każdym wieku, i w każdym obuwiu ;) Wciąż jeszcze można zaobserwować jednostki w kozakach i kozaczkach, ale i odkryte buty na bosych stopach już widziałam, wiosna panie dziejku!
Może się mylę, ale przynajmiej u mnie na wsi wygląda na to, że moda na kolor fioletowy jest w odwrocie. Nareszcie! Uwielbiam ten kolor, ale nie w tłumie, i powoli zaczynałam mieć dość.
Nareszcie mogę spokojnie się przyoblec w ulubioną barwę "only and lonely" ;)

Podobno w natarciu jest pomarańcz, ale ja tego trendu nie obserwuję, i nawet w sklepach specjalnego nawału nie widzę. Zaobserwowałam natomiast sklepowy zalew bieli, a nawet hasło reklamowe (bodajże VM?) White is the new black. Tja, już ja to widzę, te białe ulice ;) Na razie przyjął się u nas na wsi trend czerń rozświetlona jasnym beżem, i to tyle z kolorystyki wiosny, moje nadzieję za choćby drobną reprezentację "makeup colours" pozostają niespełnione. Zresztą, co ją wydziwiam, skoro sama nic w tym kierunku nie robię?

Chcesz? ToMash!

2011-04-09T00:54:00.000+02:00

Z braku zdjęć własnej osoby, tudzież zdjęć własnej produkcji, pokaże Wam (w ramach przeprosin za długa nieobecność) zdjęcia z sesji moich Latorośli.
To już ich drugą sesja, i napewno nie ostatnia, bo moim zdaniem naprawdę warto! Warto dla potomności, warto dla samych zainteresowanych (bądź modelką chociaż jeden dzień), a korzyść dodatkowa to ta, że dziadków i chrzestnych można potem odbitkami obdarować w ramach prezentu świątecznego, urodzinowego lub dlatego żeby im sprawić przyjemność.

Latorośl Starsza dostała od pana fotografa bonus: zdjęcie z niebieskimi oczami. Ile ja się musiałam nasłuchać o niesprawiedliwym prawie dziedziczenia genów i o koloryzujących szkłach kontaktowych, a tymczasem najtańszym i najdoskonalszym rozwiązaniem okazał się być photoshop. Młoda dostała zdjęcie z przeraźliwie błękitnymi oczami i już jest wyleczona, a w razie nawrotu lekarstwo w formie cyfrowej mam na płycie ;)

Drugie zdjęcie nastoletniej modelki, patrzę na nią i aż mi się nie chce wierzyć że ją wydałam na świat, nie wiedzieć kiedy z mojego dziecka zrobiła się kobieta...

Młodsza póki co jest wciąż mała, nawet na zdjęciach. I taka słodka :)

Sisters forever!

Zdjęcia wykonał Tomasz Murański z toMash foto studio Szczecin
Niniejszym jeszcze raz DZIĘKUJEMY!!!

Sorrrrryyy!!!

2011-04-07T20:08:00.000+02:00

Najpierw miałam wakacje zimowe, nieplanowane ale fantastyczne!

Potem były ciężkie dni, nad zapomnieniem których pracuję, więc o tym pisać nie będę, ok?

A na koniec dopadlo mnie przesilenie wiosenne, niemoc ogólna i dwie lewę ręce bez przeciwstawnego kciuka, i ani aparatu nie mogłam obsługiwać, ani nic sklecić, a przysięgam że często o Was myślałam!

Niniejszym wracam, i zaczynam od podziękowań za wyróżnienie: Bastamb, Koliberka i Nurka :)
Jesteście bardzo kochane dziewczynki!

Kryzysowe nieporozumienie

2011-01-28T20:43:00.000+01:00

Nabroiłam dzisiaj. Nabroiłam całkiem poważnie, ale bardziej mi się chce śmiać z całego zamieszania. A było tak:
Weszłam na sieć w ciągu dnia, i przy okazji załatwiania spraw bankowych ręka mi się omsknęła na inne strony. No i widzę że wycieczka z pracy na która się chcemy wybrać, ma ostatni dzień zgłoszeń 31.01., a potem dupka zimna. No to otworzyłam MSN i napisałam do Księcia Małżonka: "Kochanie, pomocy!", żeby wszedł do okienka. Nie zareagował, to po 20 minutach dopisałam: "sytuacja kryzysowa!!!" i w poczuciu że zrobiłam co się dało, zajęłam się udokumentowywaniem dzisiejszego zestawu. Stoję i wdzięczę się do obiektywu, a tu nagle drzwi domu się otwierają, Książę Małżonek wpada z rozwianym włosem i kurtką i krzyczy na cały głos: "co się stało??!"
Oniemiałam! Skąd mam wiedzieć co się stało? Powinien wrócić dopiero za 2 godziny, wraca wcześniej nie wiedzieć dlaczego i mnie(!) pyta?
No i się dowiedzialam...
Sieć w pracy Księcia Małżonka działa dziś w kratkę, więc moje wiadomości w końcu do niego dotarły, ale jego do mnie już nie. Skoro nie szło się że mną porozumieć na sieci, to zadzwonił, ale telefon leży w kurtce i go nie słyszałam. Wystraszony KM wyleciał z pracy i przyjechał do domu w tempie ekspresowym, wymuszając po drodze co się dało i jadać 50m pod prąd...
Następnym razem mam mu puścić "cześć" i grzecznie czekać aż się odezwie. Oki Doki!

Żeby sesja zdjęciowa mi na marne nie poszła:

Spódnice już raz pokazywałam, wtedy zestawioną z brązowa marynarką. Od tamtego czasu wymyśliłam jeszcze zestawienie z ciemną zielenią (co się na zdjęcia nie załapało) i żółcią (którego jeszcze nie sprawdziłam w praktyce). Tak bardzo mi się ta spódnica podoba, że za każdym razem jak jestem w sklepie, to przeglądam półki pod kątem dokupienia do niej góry. W taki właśnie sposób stałam się właścicielka tego swetra i wełnianych podkolanówek. Podkolanówki nazywają się "zakolanówki", ale ja mam najwyraźniej za długie nogi, bo do zakolanówek to im z 10cm brakuje, mizmo iż to mój rozmiar stopy. Za to ciepłe sa :)

Chrzciny

2011-01-25T14:59:00.000+01:00

Kiedy większość ludzi już dawno zapomniała o prezentach gwiazdkowych, ja z Księciem Małżonkiem właśnie wkraczamy w fazę realizacji obietnic. Ja miałam obiecaną nową zmywarkę, gdyż poprzednią skończyła 13 lat, co w świecie sprzętu AGD oznaczą pełnoletność ze wskazaniem na emeryturę, i zaczęła świecić w trybie ciągłym wszystkimi posiadanymi diodami. Poszliśmy do sklepu nie mając większego pojęcia czego chcieć, a wyszliśmy jako właściciele nowego cichobieżnego Siemensa. Nowy sprzęt w domu trzeba ochrzcić, żeby się dobrze sprawował, więc w sobotę była impreza.
Przemyślawszy dokładnie ostatnie doswiadczenie sylwestrowe, postanowiłam postawić na czerń. Ozdobę stołu stanowiły więc: czarny bieżnik w turkusowe ptaki i kwiaty, czarne świeczki i t-lighty oraz rozsypane turkusowe kwiatki. Stół mamy mały, a zasiąść miało osób 9, więc wymyśliłam dostawkę z pomocnika kuchennego z Jysk'a. Całość wyglądała tak:

Przy okazji pochwalę się (kiepskim) zbliżeniem mojego serwisu, czyli prezentu przedświątecznego. Kolor kość słoniowa, z "tłoczonym" wzorem po brzegach. Zależało mi na jednobarwnym, żeby dał się z każdym kolorem skomponować, i bez złoceń, żeby się dał w zmywarce prać.

Wygląd stołu miał zasadnicze znaczenie dla wygląda pani domu, czyli mojego. Dostosowałam sie i wystąpiłam w podobnej kolorystyce to znaczy dużo czarnego tła, turkusowe malunki na sukience oraz turkusowe rajstopy i buty. No i teraz wyobraźcie sobie moją minę, kiedy przybyli goście rozdziali się z okryć wierzchnich; nikt, nikt, NIKT! nie miał na sobie czerni! Była biel, brąz, srebrnoszary, granat, błękit i grafit, nawet drobne elementy czerwnieni i pomarańczu, ale nie czerń. No tego się po towarzystwie nie spodziewałam! I znów odstawałam od reszty...

PS. Ochrzczona zmywarka właśnie wysiadła... Co radzicie: egzorcyzmy czy apostazja?

Czekolada

2011-01-20T21:19:00.000+01:00

Czarna, o dużej zawartości kakao, zwaną gorzką, jest lekko pudrowa w smaku. Moje największe odkrycie wśród czekolad gorzkich to czekolada z kardamonem.
Czekoladki nadziewane, orgia smaków! Najbardziej lubię te z kremem orzechowym, kawowe lub z marcepanem. Nie jadam tych z nadzieniem owocowym, galaretkami i mięta, jak bieda przyciśnie to ostatecznie łyknę takie z wiśniami w likierze, śliwka w rumie lub jajami na spirytusie.
Najukochańszy duet: mleczna czekolada i słone orzeszki lub migdały, czyli sweet & salt rules!
Rozkosz w płynie: gorąca czekolada z marsmallows lub bitą śmietana na okrasę. Duży kubek dla mamy, filiżanka dla Malgośki. Biały stolik i krzesełka z IKEA, biała ściana autorstwa Księcia Małżonka, taki nasz mały domowy kącik zabaw pod draceną. Mam na sobie czekoladową sukienkę i karmelowe buty, czyli odzieżowy substytut słodkiego przedmiotu pożądania. Ostatnio o niczym innym nie potrafię myśleć, a że na wyprzedażach nic ciekawego nie ma, to i presji na utrzymanie figury brak ;) A Malgośka na różowo, i już. W tym wieku nie ma jeszcze potrzeby tłumaczenia się dlaczego tak, a nie inaczej :)

Gładkie drogi i nie-gładkie włosy.

2011-01-09T23:53:00.000+01:00

Prawo jazdy ma pewnie wiele z Was, ale ile z Was miało okazję prowadzić prawie 2-tonowe auto po lodzie? Ja miałam, i nie polecam tego jako wiadącej rozrywki weekendowej ;)
Pojechaliśmy do sąsiedniej wsi do znajomych, na proszony obiad. Drogi główne, odśnieżone i posolone, są jezdne aż miło. Drogi boczne nieodśnieżone, nieposolone i nieopanierowane piaskiem, w lekko dodatnich temperaturach zamieniły się w lodowe potoki. Pod pierwszą górke podjechałam siłą rozpędu, ale na zakręcie musiałam zwolnić i po ok. 50 metrach skończyła się moją władza nad autkiem: noga na gazie, kołką się kręcą do przodu, a autko ślizgiem jedzie w tył. Zdjęłam bieg, wcisnęłam hamulec, i bez większego przekonania pokręciłam kierownicą. "Cofasz?" zapytał Książę Małżonek. Zaciągnęłam ręczny i spojrzałam na niego wymownie; autko wciąż jechało w dół. "Jedź ostrożnie!" poradził mój ukochany drugi pilot z prawego siedzenia, a ja mimo powagi sytuacji parsknęłam śmiechem: "dobrze, kochanie!" Udało mi się wybić autko z koleiny, "przytrzymałam" się krawężnika i tyłem wjechałam w uliczkę po lewej stronie, a następnie już przodem wyjechałam z powrotem na zjeżdżalnie główna. Włączyłam światła awaryjne i ślizgiem z lekka kontrolowanym poszusowaliśmy w dól górki. Na dole znów załapałam krawężnik, dzięki czemu udało mi się skręcić w prawo, a nie wjechać cudzy ogródek. Do znajomych da się dojechać jeszcze z drugiej strony, mniej stromą górka, więc obiad nas nie ominął. Moja mama, której zdałam telefoniczną relację z jazdy, powiedziała, że ona by się poddała, ale ja wysoko sobie cenię obiady u L&F, więc byle poślizg mnie nie powstrzyma ;) L&F, pozą dokarmianiem dwunożnych, dokarmiają również czworonożnych mieszkańców pobliskiego lasu:

Jakość zdjęcia słaba, bo sarna to płochliwe stworzenie, więc trudno z klikającym aparatem do niej podejść. Ta widoczna na zdjęciu posila się z karmnika dla ptaków, stojącego w ogródku, resztą rodziny ma karmnik w cieniu, tam gdzie ogródek niezauważalnie przechodzi w tereny zielone ogólnego użytku.

Ostatnie dni upłynęły mi w stonowanych zestawach kolorystycznych. Trend wyznacza jasnoniebieska spódnica, której jakoś nie umiem zestawić kontrastujaco, jest w mojej szafie tym, czym śmietana w kuchni: łagodzi wszelką pikanterię. Fioletową jedwabną koszulę kupiłam za grosze na zeszłorocznej wyprzedaży, a sweterek w "norweskie" wzory na tegorocznej. Zdjęcia robione u znajomych w domu, więc boso, bo obiad z gatunku nieoficjalnych (znajomi nie są z tych, co przy wejściu wręczają gościom zjechane papucie, można u nich chodzić w butach, ale można i bez). No i moja nieszczęsna głowa... W zasadzie "jakoś" wyglądam tylko zaraz po umyciu głowy, na mokro, i ewentualnie po wysuszeniu ale bez czesania. Jak tylko przejadę przez włosy grzebieniem, od razu szopa nabiera objętości... Podobno trwała z biegiem czasu się nieco uspokaja, cóż, pożyjemy - zobaczymy.

Digitalny dialog

2011-01-09T01:50:00.000+01:00

Dziś na obiad była zapiekanka rybna. Zawsze jak ją robię, to przypomina mi się moja pierwsza SMSowa rozmowa z Teściówką:
Ja: Robię dziś twoją zapiekankę rybną, ile czasu to ma stać w piekarniku?
Teściówka: 40 minut pod przykryciem, potem 10-20 bez, aż się warzywa upieką
Po czym po 5 minutach przerwy kolejny SMS:
Teściówka: Ktoś ty?
Ja: Od pięciu lat żona Twojego syna...
Teściówka: Smacznego! Twoja Teściowa!

P.s. Przed nowym rokiem zrobiłam sobie trwała krzywdę na łbie i nie mogę się przemóc do stanięcia przed obiektywem. W związku z powyższym albo przerzucę się na artystyczne zdjęcia z ucięta głowa, albo zmienię profil bloga. W końcu jako synowa swojej teściowej mam o czym opowiadać, a jako matka swych córek jakies zdjecia też znajde ;)
Weźmy taka Małgośkę, jak zwykłe w dobrym humorze!

Kolorowego Nowego Roku!

2011-01-01T23:40:00.000+01:00

Nauczona doświadczeniem, zdjęcie w kreacji sylwestrowej kazałam sobie cyknąć zanim jeszcze zabawa się zaczęła. I jak się okazuje, całkiem słusznie, bo później już nie było okazji!

Na drogę, w ramach ocieplacza pod płaszczem, miałam sweterek, równie stary jak sukienka. Obie rzeczy w wiodącym kolorze sezonu sprzed jakichś 5-6 lat, czyli bordo. Narzutka ze szczurzych dupek ma idealnie ten sam kolor, więc pewnie też pochodzi z tego samego roku, ale kupiłam ją dopiero dwa lata później, a okazję do założenia miałam po raz pierwszy. Z gołymi ramionami nie występowałam, ale ponieważ Malgośka przyszła pozować, to pokazuję :) Malgośka, tak jak i pozostałe 15 przedstawicielek płci pięknej, wystąpiła w małej czarnej. A panowie w czarnych garniturach. Czułam się trochę jak na pogrzebie, tylko menu i muzyka były lepsze ;) W nadchodzącym roku życzę sobie oglądać kolor jak najczęściej, i chyba wprowadzę zakaz przychodzenia na imprezy do mnie w czarnych ubraniach, z bielizną włącznie!

X-mas Eve, czyli nasza pierwsza wigilia

2010-12-27T01:36:00.000+01:00

W poprzednim poście pokazałam Wam kawałki mojego domostwa, świątecznie przyozdobionego po raz pierwszy od kiedy się tu wprowadziliśmy (5 lat temu). Bezpośrednim powodem dla którego rozprawiczyłam (z pudełek) swe kolekcje aniołków, bałwanków i mikołajów, nie wspominając o bombkach i światełkach, było pewne nieprzemyślane do końca zdanie, jakie się Książe Małżonek wygłosił w gronie rodzinnym jeszcze we wrześniu: "W tym roku MY organizujemy wigilje!". Zwróciłam mu uprzejmie uwagę, by przestał o sobie mówić w liczbie mnogiej, ale i tak było już za późno. Słowo się rzekło, bombki u płota...

Dom udekorowałam już w początkach grudnia, wobec czego podczas regularnych wizyt teściowa poniechała pytania o sukienki i zaczęła komentować wystrój wnętrz. Ponoć za wcześnie wystartowałam, i w złych kolorach; najpierw powinnam cztery świeczki odbębnić i na fioletowo w adwencie dom przybrać. Teściowa nie jest osobą wierzącą-praktykująca, ale wyłącznie hipokrytką, i jej znajomość świąt kościelnych ogranicza się do zapamiętania dni wolnych i sposobu manifestacji. Adwent szczególnie przypadł jej do gustu, bo w mroczne grudniowe niedziele świeczki naprawdę pięknie prezentują się u niej na stole...

No i nadejszla wiekopomna chwila, czyli wieczór wigilijny. Przybranie domu i nakrycie stołu się gościom podobało, jedzenie smakowało, a w nawale prezentów nikt nie zauważył, że przełamaliśmy z Księciem Małżonkiem terror prezentowy i nie obdarowaliśmy się nawzajem niechcianym badziewiem (takim "byle coś pod drzewkiem leżało"). Tak wyszło, że mój prezent nie mógł leżeć pod choinką, bo był potrzebny wcześniej (przepiękny porcelanowy serwis, z którego jedliśmy), a jego prezent zostanie zakupiony w nadchodzącym tygodniu, na wyprzedaży (obiecana kurtka zimowa). Po przejrzeniu zdjęć z wigilii stwierdziłam, że załapałam się na trzy: na jednym są moje nogi, na drugim ramię i bark, a na trzecim prawy pośladek (przyodziany, żeby nie było wątpliwości!). Nawet po złożeniu tego w jedną całość w photoshopie, nie nadawało się to do publikacji outfitowej na blogu, więc w pierwszy dzień świat, na obiedzie u teściowej, wystąpiłam w tym samym, i po powrocie do domu Książę Małżonek dokonał aktu uwiecznienia mnie na karcie aparatu.
Sukienka jest jedną z dwóch, jakie dostałam od KM w prezencie urodzinowym. Bardzo mi się podobała, więc machnęłam w jego imieniu ręką na cenę i mam ;) W wigilię miałam do niej inne rajstopy, też czarne ale wzorzyste, niestety nie wytrzymały presji i po północy puściły oczko. Włosy nawinęłam na papiloty, ponosiłam tak kilka godzin, i rozwinęłam na minutę przed przyjsciem gości... Na poprawki było już za późno, i tak zostałam z burzą kłaków sterczących w każda stronę. Na zdjęciach tego może nie widać, ale wydaję mi się że wreszcie ujarzmiłam czarno-szare cienie do powiek (nie jestem ekspertem od makijażu, maluję się rzadko i raczej nieporadnie).
Lusterko prawdy nie powie, więc proszę Was o szczerość: jak oceniacie sukienkę i resztę? Palce na klawiaturę i wygarnijcie tak prosto z mostu, ja tu o komplementy nie żebram, pisać jak jest!

Z lampą błyskową lepiej widać kolor

Bez lampy lepiej widać nastrój

Lodowy naszyjnik i branzoletka

X-mas time!

2010-12-26T01:58:00.000+01:00

Wg kalendarza chińskiego urodziłam się w roku szczura. Tłumacz chyba nie za dobrze znał jednak ten język, bo wiele znaków w moim domu wskazuje na to, że patronuje mi inny gryzoń, a mianowicie chomik. W tym roku po raz pierwszy przyozdobiłam dom na x-mas. Poza dwoma aniołkami, wszystko inne miałam na stanie, kupowane na dorocznych wyprzedażach poświątecznych, przez kilka lat. Na zdjęciach udało mi się uwiecznić około 2/3 zachomikowanych zbiorów :)

Lampa nad stołem w jadalni


Jadalnia, biblioteczki i komoda

Pokój dzienno-TV z Mikołajkowem na szafce narożnej

Bałwankowo, choinkowo i stół wigilijny

Aniołkowo

Książę Małżonek zażyczyl sobie żeby pójść na całość, i sprowadzić do domu naturalną choinkę, taką z nieekologicznego drzewa i igiełek, specjalnie na ten cel wychodowana w jakiejś szkółce, zamiast ekologicznego wyrobu ropopochodnego. Ozdoby choinkowe mamy ekologiczne, wystarczy ;) Choinka miała pachnieć lasem i świętami. Miała, ale nie pachnie. Bo zamiast kupić porządny, sypiący igłami i kłujący w palce swojski świerk, Książę Małżonek nabył niezrzucający igieł i przyjemny w dotyku świerk syberyjski, który pachnie inaczej ;) Tak to jest, jak się wyrusza na zakupy w ostatni dzień, po zmroku i z zakatarzonym nosem!

Zima!

2010-12-15T23:50:00.000+01:00

Żebyście nie zapomnieli jak wyglądam, to się Wam przypomnę! ;)

Pod legginsami mam rajstopy, płaszcz jest wełniany, sweter (golf) też wełniany, buty cieplutkie, więc wszystkich którzy mieliby ochotę skomentować: "w spódnicy się na wieś wybrała, modnisia od siedmiu boleści..." proszę o wykonanie następującego ćwiczenia: zaciskamy pieść, a następnie rozprostowujemy środkowy palec i odczytujemy przesłanie Mrs. L do wszelkiego typu malkontentów ;)

Hu-ha!

Biały, czarny i ten trzeci

2010-12-12T23:56:00.000+01:00

Nie było łatwo, bo to i tamto, ale najbardziej przemówiły do mnie dwie kreacje.
Zwyciężczyniom gratuluję!

Naszyjnik czarny ozdobi czerwoną suknię Kopciuszka i pojedzie z nim na bal.

Naszyjnik biały poromansuje w stylu retro z Joanną.

Ten trzeci naszyjnik otrzyma Paulina Sokół. Wartość sklepowa naszyjnika to 65£, czyli ok. 300zł, i przelew na taką kwotę wesprze jej konto. A po nowym roku zacznę nagabywanie krewnych i znajomych o przekazanie ich 1% podatku na ten cel. I mam nadzieję że Wy też swiadomie wybierzecie odbiorcę waszego jednego_procenta, bo ważny jest każdy grosz!

Udział wzieli:

2010-12-12T22:30:00.000+01:00

W konkurencji naszyjnik czarny

Koliberka

ThimbleLady

Karolakom

W konkurencji naszyjnik bialy:

Klamoty

Joanna

Podobają mi się wszystkie kreacje, ale naszyjniki są tylko dwa, więc jeszcze chwilę się zastanowię, i wkrótce wyniki :)

Konkurs z nagrodami

2010-11-29T20:38:00.000+01:00

Jak już wspomniałam w poprzednim poście, kupiłam Wam prezenty-nagrody, a skoro są nagrody to potrzebny też konkurs, nieprawdaż?

No to będzie i konkurs.

Przyjrzyjcie się dobrze naszyjnikom, są identyczne w formie, różnią się kolorem kamienia (biały i czarny) oraz metalu oprawy. Pochodzą z kolekcji A&C "Gothic Romance", długość naszyjnika to 41-48cm (możliwość regulacji długości). Jeżeli chcecie któryś z nich wygrać, to zadanie jest proste: ubierzcie się! Z posiadanych w domu ubrań skomponujcie zestaw, którego dopełnieniem miałby być jeden z naszyjników, umieśćcie zdjęcie jako wpis na swoim blogu i koniecznie napiszcie który kolor naszyjnika wybieracie. Post musi też zawierać informację, że bierzecie udział w tym konkursie, z linkiem do mnie. Mam nadzieję że w ten sposób dowie się o nim więcej osób, i więcej osób zdecyduję się wziąć w nim udział, dzięki temu będzie zabawniej :) W poście zgłoszeniowym możecie też umieścić zalinkowane zdjęcie białego naszyjnika, to które widnieje u góry po lewej: http://www.artyfax.com/jewelery/artsandcrafts/dec2/Original%20Files/200721.jpg

Wstawiony na sieć post zgłoście koniecznie u mnie, jako komentarz do tego postu lub któregoś z kolejnych (chętnie jako link, będzie mi łatwiej znaleźć).

Na zgłoszenia czekam do niedzieli 12. grudnia do godziny 21.00, macie więc prawie dwa tygodnie (ale nie zwlekajcie proszę, bo jeszcze pomyśle że się nikomu nie chce...). Pozbierane po Waszych blogach zdjęcia umieszczę jako zbiorówkę i wybiorę dwie zwyciężczynie, po jednej w kolorze. Ogłoszenie rezultatów nastąpi najpóźniej 14. grudnia i wtedy skontaktuję się z nimi aby móc jak najszybciej wysłać nagrody (chciałabym aby doszły na święta, więc im szybciej uda mi się wysłać, tym większa szansa).

To jak, wchodzicie w to?

Czarny piątek

2010-11-27T02:06:00.000+01:00

Czarny Piątek, czyli Black Friday, to pierwszy piątek po święcie dziękczynienia, czyli dzień w którym zwyczajowo Amerykanie rozpoczynają zakupy świąteczne (mam tutaj na myśli nadchodzące święta bożego narodzenia).
Czarny Piątek to prawdziwe święto handlowców: po okresie mniejszego ruchu, czyli bycia pod kreską (manko zaznaczano w księgach handlowych kolorem czerownym), następuje zakupowy boom, oznaczający duży profit (plusy księguje się normalnym, czarnym atramentem).
Czarny Piątek uczciłam po raz pierwszy w życiu, a już mój portfel pogrążył się w żałobie. Karta bankomatowa ledwo dyszy, magnetyczny pasek przetarł się prawie na wylot ;)
Za to coś Wam kupiłam :) I pokaże po weekendzie, bo dziś padam ze zmęczenia, jutro będę szalenie zajęta starzeniem się, a w niedzielę odwożę gości i przywożę do domu Księcia Małżonka, który w czwartek wyjechał z pracy do Berlina, zostawiając starzejąca się mnie sam na sam z czarnym piątkiem, kartą bankomatową i poleceniem żebym sobie coś kupiła od niego. I kupiłam! Tylko On zawsze taki niezdecydowany, i to mu się podoba, i tamto, więc kupiłam dwie sukienki. Od siebie też sobie coś kupiłam, i od Młodej, oraz od Młodszej (ta to dopiero szczodra dla mamy była!). W sumie od teściowej i szwagierki też, na wypadek gdyby im się zapomniało...
Dziękuje Wam wszystkim kochani!

Lubię kolor i nie zawaham się go użyć

2010-11-18T22:35:00.000+01:00

A Malgośka, jak zwykle, w sukience! - powiedziała Teściowa na dziendobry. Już od ponad roku się tak wita, bo Malgośka zaczęła nosić sukienki w wieku ok. 10-11 miesięcy, a Teściowa zaczęła się dziwić kiedy Malgośka nie przestała po ukończeniu roku...
Zdziwienie teściowej sprawia, że ją się dziwię. No bo przecież Malgośka jest dziewczynką, a nie chłopcem, a w naszej kulturze sukienki są przypisane do dziewczynek (czy może ja o czymś nie wiem?).
Młoda z kolei dziwi się, że ją się dziwię zdziwieniu teściowej. No bo przecież wiele dziewczynek nosi spodnie, a tylko Malgośka i ja sukienki. Młoda nosi spodnie i Teściowa też nosi spodnie. Norma taka, a jak się ktoś wyłamuje, to niech się nie dziwi, że inni się dziwią...
Książę Małżonek nie dziwi się ani sukienkom, ani niczyjemu zdziwieniu, bo jego to nie interesuje. Sukienki przyciągahą jego uwagę przez ułamek sekundy, kiedy dowiaduje się o kupnie nowej, i na tym kończy się jego zainteresowanie tematem.

Po pierwszych uprzejmościach Teściowej zdaża się też moją sukienkę zauważyć. I też się dziwi. Zdziwienie ukierunkowuje się jednak nie na sam fakt, że noszę sukienki, ale na to jakie. No bo kto widział założyć jedwabną do piaskownicy, albo taką z tiulową halką na wyjście do kina? Hmmmm... Myślę że u nas na wsi już całkiem sporo osób mnie obejrzało, i powoli zaczynam zlewać się z tłumem ;) Więc żeby się przypomnieć, zestaw w żywych barwach, na przekór porze roku!

Ha, ha, tak widzą mnie osoby uczulone na kolor ;)

Czerwony sweterek, patrząc na cenę dzieloną przez czesotliwość noszenia, to najtańsza rzecz w mojej szafie.
Sukienka w kwiaty - mówiłam że będę probowała oswoić ten wzór.
Tiulowa halka, żeby dodać koloru. Miała byc jasnoczerwona, bo jeszcze lepiej kontarstuje z wściekłym różem rajstop, ale postanowiłam nieco stonować ;)
Amarantowe rajstopy, bo bardziej oczojebnych nie miałam.
Buty kupione dla samej nazwy: Maggie Wonka. Mam słabość do tego nazwiska ;)
Oliwkowy pasek, kupiony dla koloru, jest na mnie nieco za duży. Paski na mnie za małe są na dziale dziecięcym, pasków na mnie dobrych jeszcze nie widziałam (poza tymi, które mają otworki na całej długości). Przekleństwo jakieś, bo przecież aż taka niewymiarowa nie jestem?

Kradzione a tuczy

2010-11-15T23:54:00.000+01:00

W weekend wpadł do mnie znajomy i niechcący dowiedziałam się czegoś, o czym nie mogę przestać myśleć. Jako że temat z blogiem związany, to tutaj go z siebie wyrzucam:
Znajomy pracuje w Norwegii i kursuje pomiędzy pracą a domem w Polsce jadac przez Szwecję, a później promem Świnoujscie - Ystad. Właśnie taką podróż zaliczył, nowokupionym autem z zakolcowanymi oponami, i opowiadał mi przeprawę graniczną (w PL kolce są zakazane, w NO kolce są często konieczne). No i się dowiedziałam, że nasi Rodacy skupują w Szwecji i Norwegii używane opony i wożą je do Polski na sprzedaż. Ja byłam zdziwiona, że tak robią, a on był zdziwiony, że ja jestem zdziwiona. Pewnie nikogo pozą mną ta informacją nie zaskoczyła, ani nie była nowością, ale je naiwnością przerastam nawet przedszkolaki, chociaż czasami ludziom trudno w to uwierzyć. Kiedy już przyswoiłam sobie info o oponach, znajomy postanowił pociągnąć lekcję uświadamiania. Dowiedziałam się mianowicie skąd się biera rzeczy za złotówkę w SH. I szczęka mi opadła. I prawdę mówiąc do tej pory jeszcze się nie pozbierałam. Przez wiele lat żyłam w przekonaniu, że te rzeczy są kupowane jako hurt, a następnie sprzedawane jako detal, czyli na ogólnych zasadach pośrednictwa w handlu. Znajomy pozbawił mnie złudzeń, opowiadając jak to się robi w Norwegii.
Jak wygląda kontener PCK wie chyba każde z Was. W Norwegii i Szwecji też stoją podobne kontenery, rozstawiane przez Armię Zbawienia. Zgodnie z założeniami ludzie robiąc porządki w szafie wrzucają niepotrzebne im już rzeczy do kontenera, czyli oddając je AZ. Potem przychodzą nasi i obrabowują kontener, ładują rzeczy do auta (bus wypełniony po sufit ubraniami na różne pory roku, rozmiary i płcie, chyba nietrudno zgadnąć, że samotny kierowca nie wiezie w ten sposób swoich ubrań?) i wywożą do Polski. A w Polsce następuje realizacją planu pierwotnego, czyli sprzedaż ubrań w SH. Tylko że żadna organizacją charytatywna nic z tego nie ma.
Przysięgam, nie wiedziałam, i nigdy bym się nie domyśliła! A przecież wypatroszone kontenery Armii Zbawienia widziałam na własne oczy, tylko winę zrzuciłam na okoliczną młodzież, ew. narody wiecznych turystów lub inne lokalne odmiany jednostek, którym wszystko się przyda, szczególnie jak cudze jest.
I teraz pozostaję mi dowiedzieć się ostatniej rzeczy: czy Wy o tym wiecie? Bo już sama nie wiem, czy rzeczywiście jestem ostatnim dorosłym mieszkańcem miasta złudzeń, jego honorowym dożywotnim obywatelem i burmistrzem w jednej osobie...

PS. Poszłam z tesciowka na spacer, i przy okazji dowiedzialm się po kim Książę Małżonek odziedziczył zdolności fotograficzne. Na trzy zdjęcia robione idioten-kamerą dwa są nieostre, a na trzecim nie mam połowy nóg. I tak się cieszę, że nie wpadłam na pomysł rozbierania się w celu zrobienia zdjęcia mego brązowo-czarnego zestawu spodniego. Do następnego posta pstryknę go sobie sama w domu, a dziś będzie samo tło, beze mnie ;)